Transport i spedycja

Transport ponadgabarytowy: zezwolenia, pilotaż i trasa

Ładunek ponadnormatywny nie wjedzie na drogę bez zezwolenia, a często także bez pilota. Opisujemy kolejność działań od pomiaru do wyjazdu.

Redakcja Centrum Logistyki4 min czytania

Ciągnik z niskopodwoziową naczepą wiezie szeroką maszynę, z przodu jedzie pojazd pilotujący

Transport ponadgabarytowy to przewóz ładunku, który razem z pojazdem przekracza dopuszczalne wymiary lub masę. Prawo ruchu drogowego mówi wtedy o pojeździe nienormatywnym i wymaga zezwolenia na przejazd. Zezwolenie, ewentualny pilotaż i dobrana trasa to trzy elementy, które trzeba zamknąć, zanim ładunek ruszy z miejsca.

Kiedy pojazd jest nienormatywny

Polskie przepisy ustalają limity dla pojazdów poruszających się bez zezwolenia. Należą do nich między innymi 4 m wysokości i 2,55 m szerokości (dla zabudów chłodni 2,6 m) oraz limity długości i masy zespołu pojazdów, zależne od liczby osi i konfiguracji. Pojazd przekraczający któryś z progów, razem z ładunkiem, staje się nienormatywny. Nie liczy się więc sam ładunek, lecz zestaw, na którym jedzie, na przykład wysoka maszyna na wysokiej naczepie.

Najczęściej problemem są: szerokość maszyn budowlanych i rolniczych, wysokość linii technologicznych oraz ciężar transformatorów, turbin i prefabrykatów.

Kategorie zezwoleń

Kategoria Zakres Kto wydaje
I-VI przejazdy po drogach wskazanych w przepisach, w zależności od wymiarów i masy pojazdu zarządca drogi lub organ wskazany w ustawie, zależnie od kategorii
VII pojazdy o największych wymiarach i masie, trasa wskazana w zezwoleniu GDDKiA oraz prezydent miasta na prawach powiatu, po uzgodnieniu z zarządcami dróg na trasie

Który organ i która kategoria obowiązują dla konkretnego przejazdu, wynika z wymiarów, masy i trasy. Przepisy są modyfikowane, w tym także dla pilotowania, więc przed złożeniem wniosku trzeba sprawdzić aktualne brzmienie ustawy i rozporządzeń oraz zasady podane przez właściwy oddział GDDKiA.

Kolejność działań

  1. Pomiar ładunku razem z opakowaniem i zabudową, a także wysokości naczepy nad jezdnią. Do wniosku podaje się wymiary zestawu, nie samej maszyny.
  2. Wybór pojazdu: niskopodwoziowa naczepa, platforma modułowa lub wieloosiowa, z odpowiednim rozkładem nacisków na osie.
  3. Wstępne zaplanowanie trasy: ograniczenia tonażu mostów i wiaduktów, rondo, skrzyżowania, linie energetyczne, tunele i ograniczenia sezonowe.
  4. Złożenie wniosku o zezwolenie z opisem pojazdu, ładunku i trasy oraz wniesienie opłaty. Czas rozpatrzenia zależy od kategorii i liczby zarządców dróg.
  5. Ustalenie, czy wymagany jest pilot, i zamówienie pojazdów pilotujących z uprawnionymi osobami.
  6. Oznakowanie pojazdu: tablice ostrzegawcze, światła, oznaczenia wystających elementów.
  7. Przejazd zgodnie z zezwoleniem: w dozwolonych godzinach, na wskazanej trasie, z dokumentami w kabinie.

Najczęstszy błąd

Wniosek składa się na wymiary podane z katalogu maszyny, a nie zmierzone na naczepie z mocowaniami i podkładami. Kilkanaście centymetrów różnicy wystarcza, żeby zezwolenie było niezgodne ze stanem faktycznym, co grozi karą podczas kontroli.

Pilotaż i oznakowanie

Pilotowanie polega na przejeździe pojazdu z osobami uprawnionymi przed i, zależnie od przypadku, za transportem. Wymóg zależy od wymiarów i masy zestawu. Zasady zostały w ostatnim czasie nowelizowane, dlatego progi sprawdza się w aktualnych przepisach, a nie w starszych poradnikach. Pilot ostrzega innych kierowców, zatrzymuje ruch na wąskich odcinkach i komunikuje się z kierowcą zestawu.

Mocowanie i dokumenty

Ciężki, nietypowy ładunek wymaga indywidualnego planu mocowania: punkty zaczepienia, liczba pasów lub łańcuchów, ich wytrzymałość i kąty. Podstawy opisuje tekst o mocowaniu ładunków. W kabinie powinny być oryginały zezwolenia, dokumenty przewozowe, a przy towarach niebezpiecznych także dokumenty zgodne z zasadami ADR. Pełną listę dokumentów kierowcy podaje artykuł o dokumentach w trasie.

Przy przejazdach za granicę każdy kraj ma własne przepisy i własny organ wydający zezwolenia, więc trzeba je uzyskać osobno dla każdego państwa na trasie. Ogólne zasady przewozów międzynarodowych opisuje tekst o zlecaniu transportu. Zwykle robi to wyspecjalizowany spedytor, który zna lokalne procedury.

Jak przygotować trasę

Samo zezwolenie nie gwarantuje, że trasa jest przejezdna. Dlatego przed wyjazdem warto zrobić rozpoznanie: sprawdzić wysokość wiaduktów, dopuszczalny nacisk mostów, promienie rond i skrętów, uzgodnić czasowe zdjęcie znaków albo wyłączenie sygnalizacji. W razie potrzeby wykonuje się tymczasowe przebudowy, takie jak demontaż słupów czy sygnalizatorów, co wymaga zgody zarządcy i dodatkowych kosztów. Brak rozpoznania często kończy się cofnięciem transportu lub objazdem, który nie jest ujęty w zezwoleniu.

Najczęstsze pytania

Czy ładunek ponadgabarytowy to to samo co pojazd nienormatywny?

W języku potocznym tak, ale w przepisach liczy się pojazd razem z ładunkiem. Zezwolenie wydaje się na zestaw, nie na sam ładunek, i dotyczy konkretnego przejazdu lub okresu.

Ile czeka się na zezwolenie?

Czas zależy od kategorii i liczby zarządców dróg, którzy muszą wyrazić zgodę. Przy kategorii VII trwa to dłużej niż przy niższych, dlatego wniosek składa się z zapasem na planowany termin.

Czy można jechać o każdej porze?

Nie zawsze. Zezwolenie może ograniczać godziny, dni tygodnia i trasę, a niektóre odcinki są wyłączone w szczycie lub podczas weekendów. Warunki są zapisane w zezwoleniu.

Kto odpowiada za szkody na trasie?

Odpowiada przewoźnik wykonujący przejazd, a w razie uszkodzenia infrastruktury, na przykład wiaduktu, także organ ma prawo dochodzić roszczeń. Dlatego sprawdza się zakres ubezpieczenia OC przewoźnika przed zleceniem.

Czytaj dalej